عسل بانو دختر آبادان

asalbanoomardazad — Fri, 19 Jun 2009 23:34:53 GMT

خالی

asalbanoomardazad — Thu, 12 Feb 2009 23:17:18 GMT

حال من این روزها ...

...

asalbanoomardazad — Tue, 09 Dec 2008 21:43:18 GMT

حالا دیگر من مانده ام و این حجم وسیع دلتنگی…

از همان هایی که فقط خنده شیرین چشمهایت به بازی شان می گیرد .

پس لا اقل تو بگو بعد از تو با آنها چه کنم؟

می نشینم روبروی خاطرات سبز کودکی هایمان. همان ها که در خنده های بی تکلف و ظرفهای کوچک گِلی ساخته دستان کوچکمان گذشت. یادت می آید آن درخت توت بلند را که بارها و بارها بر شاخه هایش آسمان را بوئیده بودیم؟

به من حق بده مدام لابلای تمام این شاخ و برگها و کاشیها، دستان کوچک و لبان پرخنده مان را ببینم.

آخر من چگونه لحظه لحظه خاطراتی را که با هم در حیاط پشتی ورق زدیم از یاد ببرم ؟ یادم نمیاید حتی یکبار میانه مان با بداخلاقی های مرسوم خواهر و برادرها کدر شده باشد.

آرزوهایمان را… که یادت هست…

می دانم. بیهوده دارم لابلای عکسها و فیلمها و فایلها دنبال حتی یک خاطره خاک خورده از تو می گردم. آنچنان پررنگ و عمیقی که نمی دانم خلوتی که بعد از رفتنت درونم حس می کنم را چگونه تاب بیاورم؟

بی تابم برادر… بی تاب!

طنین صدای گرمت را می خواهم،

نوازش چشمهایت را

و دیگر به خدا قسم که هیچ…

دادا جان کبوترا بی تو دارن/مرگ پرواز رو به ماتم می شینن ...

asalbanoomardazad — Mon, 24 Nov 2008 22:24:18 GMT

چهل روزه که صداتو نشنیدم...

asalbanoomardazad — Mon, 24 Nov 2008 22:07:18 GMT

                     آی
        گلهای فراموشی باغ...
         مرگ از باغچه خلوت ما می گذرد
                      داس بدست..
                       و گلی چون لبخند
                         می برد از بر ما..

بازگشت بدون مقدمه و دلیل...

asalbanoomardazad — Wed, 06 Aug 2008 23:45:41 GMT

من در نیم سالی که گذشت...

اصفهان- چند روز مانده به بهار ۸۷- من و سمند مادربزرگم

مراغه- بهار ۸۷ - من و ماشین بابام

تولد دوسالگی

محمود آباد-من و سوئیچ

محمود آباد-من و کارت سوخت!

ائل گلی- تبریز

دست نوازش ...

نمک آبرود-من و سمند و سوئیچ!

رژی که مالیده شد!!!

...

همین ! تا بعد...

تجربه های جدید یک دو ساله ی دو رگه ...

asalbanoomardazad — Mon, 28 Jan 2008 21:39:20 GMT

باز هم همان "رام" و "لام"....

asalbanoomardazad — Fri, 11 Jan 2008 22:22:18 GMT

خوبم. چقدر خوب می شد همیشه این طور باشد! اینقدر آرام... اینقدر شاد... اینقدر بی خیال... اینکه هیچ چیز حتی قطعی 4 روزه آب یا یخ بستن کانال فاضلاب یا نایاب شدن نان سنگک و بربری یا اینهمه برفی که گوشه خیابان و معابر دیگر تبدیل به لجن زشت و سیاه رنگی شده (و خوب می دانم که حالا حالا ها چهره شهر همین طور کریه خواهد ماند)... هیچ چیز و هیچ چیز... حتی جیغ های عصبی و ممتد پسرک که وقتی شروع شود دیگر تمامی ندارد... بهانه های نامفهوم گاه و بیگاهش... بی برنامگی خوابش... بد غذایی و بد خلقی مخصوص این سنش... هیچ کدامش دیگر آزارم نمی دهد و همه اش را راحت تماشا می کنم و رد می شوم... گاهی حتی مرد آذری از این خونسردی ام جا می خورد که: "این تویی که لکه قطره آبی روی شیشه دستشویی اینقدر عصبی ات می کرد و حالا به این کوه ظرف کثیفی که 4 روز است روی هم تل انبار شده و کم کم بوی کپک و ماندگی اش خانه را پر می کند می خندی"؟؟

بله ... این منم! خانمها آقایان! و اینک این منم... پس این همه وقت کجا بودم؟؟؟؟؟؟ راستش را بگویم؟؟؟؟؟ قول می دهید بشنوید دوباره مثل گذشته بالای منبر نروید و نصیحتم نکنید ؟؟؟؟ قول می دهید درکم کنید؟؟؟؟؟ قول می دهید خونسرد باشید؟؟؟؟؟؟؟

راستش من یک ماهی است دوباره رفتم سراغ آن "لام " و " رام" معجزه گر! یادتان که هست؟؟؟؟ بله ... یادتان هست! که گفتید "نخور " و " نکن " و چنین و چنان ...؟؟؟؟

تشخیص قطعی دکتر به تنها دو جمله ای که برای شرح حالم به او گفتم این بود: " نوع کاملا حاد"! تست "استرس" و "دپرسشنم" هم 100 در 100 بود! چه افتخاری! چه می شود کرد؟؟؟ زندگیست دیگر! کدام شما حاضرید قسم بخورید به نوعی درگیر این مشکل نیستید؟ها؟ اما چند درصد از شما شجاعتش را دارید که یکروز شال و کلاه کنید و بروید دنبال درمان قطعی؟؟؟؟

چی؟؟؟ نشنیدم؟؟؟ گفتید عوارض؟؟؟ می دانم! مگر همین استامینوفن بی کدئینش را که شما مثل نقل و نبات هر روز بالا می اندازید کلی عوارض آنچنانی ندارد که مرا از عوارض این یکی ها می ترسانید؟

چی؟؟؟ خودم را جمع کنم؟؟؟؟ مسخره اش را درآوردم؟؟؟ زیادی سخت گرفته ام؟؟؟؟

این یکی را دکتر هم گفت. گفت : " مشکل شما این است که از خودتان بیش از حد انتظار دارید و زندگی را خیلی سخت گرفته اید".

چشم آقای دکتر! قول می دهم از این به بعد به نق نق های شبانه پسرم بخندم. قول می دهم فراموش کنم 16 سال درس خواندم و حالا خانه نشسته ام و دارم با پسرک شیرینم اتل متل بازی می کنم. قول می دهم به درد دل های عزیزانم بخندم و به شوخی بگیرمشان. قول می هم غم نشسته در چشمان خاله افلیجم را نبینم. کمر خم شده مادربزرگم را که پسرش جوانمرگ شد را نبینم. مردم فسیل شده این شهر را جدی نگیرم. سرمای 20 درجه زیر صفر و بخاری ها خاموش بدون گاز را موضوع" اس ام اس" کنم و برای "بر و بچز" "سند" کنم. دیگر چه؟؟؟ دیگر چه چیز خنده داری هست بگویید تا بخندم.....

...

من خوبم. بخدا!

جایی خواندم که" ما آدمها فکر می کنیم برای خندیدن باید علتی وجود داشته باشد. اما حقیقت این است که انسان سالم برای شاد بودن و خندیدن نیازی به دلیل ندارد. بلکه این اندوه و غم است که "علت" می خواهد".

ما شادیم... همین طور الکی...ها والا!!

پسرم

asalbanoomardazad — Sun, 09 Dec 2007 22:54:28 GMT

سهمی

asalbanoomardazad — Wed, 05 Dec 2007 21:55:12 GMT

شده تا حالا روی یک آهنگ بخصوص کلید کنی؟ جوری که از خروس خوان صبح تا آخر شب در همه حال و احوال مدام تکرار ش کنی؟ فرقی نمی کند روی پخش موسیقی باشد یا روی نوار ذهنت. اول هر بار که گوش می کنی انگار گوشه جدیدی از آنرا کشف کرده ای ... بعد کم کم آنرا از بر می شوی. خودت هم همنوا با آن می خوانی. آنقدر توی ریتم و شعر و آهنگ غرق می شوی که ناخودآگاه حرکاتت هم موزون می شود. ...

مهم نیست کی و چطور قطع شود. اما بالاخره تو یک وقت از آن خسته می شوی. خاموش می کنی یا به خواب می روی. بعد دیگر هرگز نمی خواهی آنرا تکرار کنی. انگار که از آن سیر و لبریز شده ای. دل زده شده ای.

من از تکرار آهنگ زندگی ام خسته شدم. دوست من! برای نوشتن٬ زندگی باید پر باشد. نویسنده ای که با تخیلش می نویسد بدون اینکه اشخاص و موقعیت ها و حوادث را از نزدیک لمس کرده باشد بالاخره روزی کم می آورد! مچش برای خواننده اش باز می شود. تو که نمی خواهی کسی فکر کند او را احمق پنداشته ام؟ نشنیدی آن جمله مشهور را که میگوید نویسنده باید در متن جامعه باشد؟ من مگر در متن کدام جامعه ام؟ در و دیوارهایی که احاطه ام کرده اند هیچ حرکت و تکاپویی ندارند. من حتی خودم هم دچار سکون شده ام. حتی از خودم هم نمی توانم بنویسم . از خودم در شگفتم که مرا چه می شود؟ شده ام مثل دریا. یک لحظه پر تلاطم و پر شور و انرژی و زندگی و لحظه ای دیگر ساکن و ساکت و مرده.

رفیقی می گفت زندگی مثل موج "سینوسی" می ماند. گاهی در فراز و گاهی در فرود. برای همه آدمها ... منتها فرکانس ودامنه اش متفاوت است.

من اما می گویم گاهی هم مسیر زندگی شبیه "سهمی" می شود. هر کارش هم که بکنی راه خودش را می رود:به قعر!