وقتهایی هست که آنقدر میان روزمرگی ها گمم که حتی خودم را هم فراموش می کنم. زمان برایم چیزی می شود به اندازه  ساعت ودقیقه ای که در پیش دارم. نه کمی بعد تر ٬ نه کمی قبل تر. چنان می چسبم به زندگی که حتی خود زندگی را هم فراموش می کنم. من در نیمه راه زندگی – یعنی درستِ درست در نیمه ی نیمه اش- هنوز حس می کنم "گم کرده های" بی شماری دارم که نیافته ام "٬ناکرده های" زیادی که هنوز حسرتش را دارم و "نیمه کارهای" رها شده ای  برای وقتی دیگر یا شاید هم وقتی بهتر. هنوز خیلی چیزها را باور نکرده ام. هنوز گاهی وسوسه می شوم موهایم را دو گوشی ببندم. هنوز لاک صورتی را دوست دارم. هنوز بوی دفتر نو مستم می کند و وسوسه خواندن کتابهای بیشماری  پشت ویترین کتابفروشی میخکوبم می کند.

اطرافم پر شده از حضور پسرک. می ترسم. می ترسم نتوانم کودکی ِ شادی را برایش فراهم کنم. برای شاد کردن باید شاد بود و من شاد نیستم. عمیقا شاد نیستم. کودکی ِ شادی نداشتم. تمام شادی های کودکی ام میان  هیاهوی جنگ و تلخی آوارگی و ترس  آژیر قرمز شبانه گم شد. هنوز گاه گاه اوقاتی که چیزی آزارم می دهد کابوس آن هواپیمای جنگی سیاهی را می بینم که از بالای سرم رد شد و کمی جلوتر بمبهای سیاهش را روی پالایشگاه و شهر ریخت و بعد دود سیاه و غلیظ...  نه انگار بیهوده تلاش می کنم تا فراموشش کنم.

 پسرک قد می کشد. تارهای سفید موهای من زیاد تر می شود. دلم می خواهد بنشینم یک گوشه و با خیال راحت بدون دغدغه نان و آب و تب و کتاب و کلاسش ٬ بزرگ شدنش را تماشا کنم. نمی شود. پس کی این دلواپسی ها تمام می شود؟ و آیا هرگز تمام می شود؟